|
Na maanden van voorbereiding was het dan eindelijk zover en mochten we in praktijk brengen waar we zo hard op geoefend hadden. 
In de middag al vroeg naar De Kunstgreep voor een zaalrepetitie en vooral om onze spectaculaire opening te oefenen in de zaal zelf. In het begin was het nog wat onwennig om in de zaal op de stoel van het publiek en in groepjes een eind uit elkaar te spelen, maar naarmate de repetitie vorderde, ging dit steeds beter. Maar goed, het zij gezegd dat het met publiek toch nog weer anders speelde dan in een lege zaal.
Rond 17.00 uur werden we door Arnold naar huis gestuurd om voldoende tijd te hebben om te kunnen eten, ons op te frissen om zodoende weer fris aan de start te verschijnen.
Dus snel naar huis, maar weer es een magnetronmaaltijd genuttigd (niet echt gezond, maar je moet wat over hebben voor je cluppie), gedoucht, omgekleed en weer als een speer terug naar De Kunstgreep.
Om 19.15 uur was iedereen weer strak in pak present en werden de familieleden en bekenden welkom geheten op dit voorjaarsconcert. Onze leerlingen mochten aftrappen en dat deden ze met Band Beat. Daarna volgde nog The Young Maestro (die komt later overigens echt op de bok te staan) en de Practise Cha cha.
Aan het applaus van het publiek na elk nummer kon je opmaken dat er een goed stuk muziek neergezet werd en dat onder de bezielende leiding van Arnold van ’t Ent (hoe kan het ook anders).
Daarna was het groot orkest aan de beurt en mochten we onze spectaculaire openingsstuk ten gehore gaan brengen. Het publiek reageerde verbaasd dat er maar een enkele muzikant op het podium zat en de rest in de zaal zat.
Al gauw werd duidelijk waarom en gingen de eerste handjes al naar de oortjes vanwege het volume. Al met al was de Passerella di Addio inderdaad een spectaculaire opening voor ons, maar volgens mij had het publiek toch wel graag dat we met zijn allen op het podium plaatsnamen.
We vervolgden ons programma op het podium met Waar de Kromme Rijn meandert ofwel waar de Rijn zich in allerlei bochten wringt. Nou dat deden wij ook met al die snelle loopjes die we tegenkwamen, maar al met al hebben we dit moeilijke stuk best goed uitgevoerd.
Daarna wilde Arnold wel eens estrompet spelen en dus gaf hij het dirigeerstokje maar over aan Jan Rep. Die dirigeerde The Swan on the Hill met zoveel bravoure en enthousiasme dat we als muzikanten wel net zo moesten spelen, wat aardig lukte volgens mij en dus was het een succesvol debuut van deze Young Maestro.
Daarna toch maar weer het dirigeerstokje teruggegeven aan Arnold want we mochten ons stukbijten in Fleodrodum deel 1 en 4 en dit stuk is te moeilijk om zo even te dirigeren… en te spelen ook overigens. Voor publiek een leuk stuk omdat het een verhaal vertelt en dat terug te horen was in de muziek.
En dan heel wat anders met de Three Brass Cats waarvan we alleen deel 3 speelden. De rest konden we nog niet zo goed, dus dat hebben we maar weggelaten.
We eindigden ons optreden met Headliner en zodoende gingen we swingend de pauze in.
In de pauze werd haastje repje het podium omgebouwd zodat The Caledonians plaats konden nemen. Gelukkig konden de helpers evengoed nog genieten van hun pauzedrankje en werden er door enkele mensen fanatiek lootjes verkocht voor de tombola, waar overigens weer een heleboel leuke prijzen te winnen waren. Nadat we allemaal weer onze kelen gesmeerd hadden en de familie weer helemaal op de hoogte was van de laatste nieuwtjes en we de reakties van hun in ontvangst hadden genomen, was het de beurt aan The Caledonians om van zich te laten horen.
En dat deden ze in swingende stijl met een echte Frank Sinatra en dansers die in Lindy Hop stijl dansten. Ook onze voorzitter met echtgenoot lieten hun kunsten zien op de dansvloer. Helaas waren zij hierin een van de weinigen uit het publiek, maar dat mocht de pret niet drukken. Op het laatste nummer moest iedereen dansen van mr. Frank Sinatra, maar niet iedereen had hier nog puf voor, dus was de halve dansvloer gevuld, maar evengoed ook gezellig hoor en soms is het leuker om naar te kijken dan om mee te doen.
Na dit leuke optreden moest het podium natuurlijk nog opgeruimd worden en daarna hebben we met een grote groep muzikanten en familieleden nog tot in de kleine uurtjes nageborreld in het café.
Ik denk dat ik namens iedereen spreek als ik schrijf dat het een leuk en vooral gezellig concert was met een goed stukje muziek van zowel het opleidingsorkest als het groot orkest.
Tot het volgende concert ! |
